OVERVONNE

Vervangende woede

Woede en onmachtsgevoel is helder.
Mogen wij, als slachtoffers van seksueel misbruik iets meegeven aan hen die van plan zijn een dader op te zoeken?

Er komt een dag dat een slachtoffer zelf zal willen dealen met de dader die dat leed heeft aangedaan.
Want zo werkt dat. Mensen die op deze wijze als kind beschadigd raken vechten zich meestal een weg terug naar een voor hun acceptabel leven.
Indien derden hun vervangende woede loslaten op een dergelijke crimineel (want zo noemen wij ze) dan ontnemen ze een slachtoffer van ooit, voor de toekomst, een kans om te genezen.
Er is er maar 1 die recht heeft op de daderconfrontatie, hoe dat er dan ook uit zal zien.

Indien een ander dit al geregeld heeft, voordat een slachtoffer er zelf aan toe is, wordt er w��r voor het slachtoffer gehandeld en gedacht en gevoeld. Zoals in het verleden ook al gebeurde.

Wij hebben mensen toendertijd gevraagd of ze hun vervangende woede zelf wilden verwerken.
Of wij zelf de mogelijkheid mochten hebben de dader in kwestie aan te spreken als wij daar aan toe waren.
Dat zou kracht terug geven. Het zelf doen.
Zelf de angsten te lijf gaan.
Anders zou ons deze mogelijkheid ook nog afgenomen worden.
Door een ander die het in dit betreffende geval NIET overkomen is.

Het is een veelgehoord verzoek van slachtoffers:
Het overkwam ons, wij zijn nu volwassen, wij willen het zelf afhandelen.

Sta daar even bij stil voordat je actie onderneemt.

Martine Rademaker en Marja Penninx