OVERVONNE

It Takes a village to raise a child.
Kindermishandeling en seksueel misbruik.

Het feit dat we er allemaal nog zijn... is eigenlijk een enorm compliment.

Mijn naam is Martine Rademaker.
Ik ben hier gevraagd vanwege mijn verleden.
Een verleden van kindermishandeling, verwaarlozing en seksueel geweld.

Ik heb geen herinneringen uit mijn jeugd aan warmte.
Ik heb geen herinneringen aan veiligheid.
Ik heb geen herinneringen aan zorg.
Ik heb geen herinneringen aan vertrouwen.
Mijn kind zijn bestond uit:
op eieren lopen
proberen geen aanleiding te zijn dat iemand in een woede bui zou uitbarsten
zorgen voor de behoeften van de volwassenen om mij heen
ook als het behoeften waren die niet bij mijn leeftijd pasten
seks
mezelf opvoeden
mezelf wiegen, sterk zijn
mijn afsluit mechanismen inzetten als het te moeilijk werd
afkijken bij anderen hoe normaal leven eruit zou moeten zien
proberen je eigenwaarde te redden ondanks het feit
dat je gepest werd op school
omdat kinderen feilloos aanvoelen als er iets niet klopt

It takes a village to raise a child
Mijn moeder overleed toen ik 16 jaar was.
Dankzij dat feit weet ik dat ik geen 16 jaar was
toen ik wodka, jenever en berenburg kon halen bij de plaatselijke slijterij, meermalen per week
Ik was geen zestien jaar toen ik al die seresta voor mijn moeder
bij de apotheek mee kon krijgen
Een apotheek waar een poster hing: Pillen en kinderen? Levensgevaarlijk!
Als kind heb ik dat niet begrepen.
Ik werd bevestigd in de veronderstelling dat ik geen "normaal" kind was.

It takes a village to raise a child.
Buren die ons gehoord moeten hebben.
Familie die binnenkwam.... en weer wegging.
Huisartsen die voortvarend seresta bleven voorschrijven
in combinatie met alcohol.
Die pas wilden ingrijpen als mijn moeder toestemming zou geven.
School, die mijn ouders in mijn hele lagere school loopbaan
nooit hebben zien verschijnen op een ouderavond.
Een buurman die van de hele situatie gebruik maakte
om mij seksueel te misbruiken... omdat er niemand oplette.
Niemand aandacht aan mij schonk.
Niemand die mij zag.

It takes a village to raise a child
In therapie heb ik kunnen leren begrijpen dat
niet ik, maar mijn ouders in de war waren.
Heb ik leren begrijpen dat niet ik, maar de buurman in de war was.
Waar de therapie mij niet bij kon helpen waren de omstanders.
In boze buien noemde ik ze buitenstaanders.
Buitenstaanders die wel zagen maar niets toonden.

Wat mankeerden die mensen?
Ik ben het de mensen van toen gaan vragen.
Zonder verwijt.
Het antwoord dat ik kreeg?
Angst.
Angst er naast te zitten.
Angst het voor mij moeilijker te maken.
Angst voor agressie.
Angst je te bemoeien met andermans privacy.
Angst. Angst. En nog eens angst.

It takes a village to raise a child.
Ik heb een les geleerd uit mijn verleden.
Uit al die vragen die ik stelde.
Uit dat boek dat ik niet dicht wilde laten.
Al is het mij herhaaldelijk gevraagd.
Ik trok steeds weer littekens open volgens anderen.
Littekens die wat mij betrof, helemaal niet dicht waren.
Ik wilde begrijpen waar we nou allemaal de mist inschieten
als het gaat over kinderen die het nu moeilijk hebben.
Ja, ik had ook het zwijgen ertoe kunnen doen.
Had gewoon mijn verleden kunnen laten voor wat het was
en verder kunnen leven.
In de wetenschap dat ik dan precies hetzelfde zou doen
als die volwassenen vroeger om mij heen.
Ik zou dan, voor kinderen die het nu moeilijk hebben,
diezelfde starende menigte worden.
Diezelfde zwijgende massa.

Ik kon het niet. Ik heb anders gekozen.
Ik wilde mezelf in de spiegel kunnen blijven aankijken.
Ook als het een moeilijke weg zou worden.
Ook als ik tegen andermans of mijn eigen agressie aan zou lopen.
Hoe moest ik anders iets gaan begrijpen?

It takes a village to raise a child.
Nederland en kinderrechten.
De Nederlandse overheid heeft de kinderrechten ondertekend en
daarmee beloofd o.a. volwassenen in te lichten over de kinderrechten.
En als logisch gevolg zal diezelfde overheid dan ook moeten helpen daarbij.
Anders zijn het loze beloften.
Leer toekomstige ouders dat kinderen niet alleen maar leuk zijn.
Voor kippen fokken heb je een opleiding nodig,
maar kinderen krijgen kan zomaar.
Een of andere rare ongeschreven wet,
die we met zijn allen nog steeds als waarheid willen zien,
dat een vrouw een natuurlijke aanleg heeft tot moederschap.
En een man tot vaderschap.
Alsof je het allemaal vanzelf wel weet en leert
als je eenmaal een kind hebt.
Ouderschap is gewoon een baan. Een zware job.
Waar niet iedereen tegen opgewassen is.
Ik geloof niet in kwaadaardige ouders,
ik geloof wel in onmachtige ouders.
Onmachtige ouders gaan niets zeggen,
als wij met ons vingertje blijven wijzen:
jij doet het goed of jij doet het fout.
Als we blijven zeggen: jij bent geen goede moeder.
Jij bent geen goede vader.

It takes a village to raise a child.
Nederland en kinderrechten.
De Nederlandse overheid heeft de kinderrechten ondertekend
en daarmee beloofd aandacht aan de kinderrechten te besteden in het onderwijs.
Een onderdeel van onderwijs, dat voor kinderen de het moeilijk hebben
van essentieel belang is.
Kinderen die vaak niet eens weten dat ze rechten hebben.
Kinderen die geloven dat wat thuis gebeurd normaal is.
Want niemand zegt er toch wat over?
Niemand vraagt toch ergens naar?
Het wordt toch niet behandeld op school,
zonder dat we afstand bewaren van het onderwerp?

De ouders van die kinderen zijn onze klanten.
En we willen onze klanten niet kwijtraken.
Directeuren die het onderwerp niet willen behandelen, want ze willen graag hun pensioen nog halen.
Het klinkt bizar, maar dit zijn argumenten die ik voorbij heb horen komen.

It takes a village to raise a child.
In elke klas zit er minstens 1.
1 Kind dat niet gelukkig is zoals het zou moeten zijn.
De klassen waar ik, onder de naam Kaleidograaf, als overlever
voorlichting geef, zijn het er telkens meer dan 1.
Meer dan 1 kind dat in de ellende zit.
En dat het niet eerder heeft durven aangeven.
Dat opgelucht is dat het onderwerp eindelijk besproken kan worden.
Ik, als overlever, kom dichtbij waar andere afstand houden.
Ik vertel niet over kindermishandeling.
Ik vertel niet over seksueel misbruik.
Ik vertel hoe die eenzaamheid voelde toen ik klein was.
Ik vertel over mijn angst als kind.
Angst, die vele malen groter moet zijn geweest,
dan die van de volwassenen eromheen.
24 uur per dag. 7 dagen per week.
Ik vertel dat ik het overleefd heb, door de enkelingen die mij wel zagen.
Die vroegen aan mij: hoe gaat het met jou?
Hoe was je dag? Die zagen mij!

It takes a village to raise a child.
We hebben ons afhankelijk gemaakt van instellingen.
Leggen de verantwoording alleen bij de instellingen.
Instellingen die keihard nodig zijn,
maar we lopen een simpel gebaar zomaar voorbij.
We hebben het over handelen in het belang van het kind
als het over mishandeling gaat.
Maar het kind wordt niets gevraagd.
Waarom zijn we vergeten dat het kind de directeur van zijn probleem is?
Waarom zijn we vergeten dat we daar dan ook moeten zijn?
Waarom vinden we aantoonbare bewijzen belangrijker
dan gewoon een kind benaderen?
Waarom zijn we zo bang?

It takes een village to raise a child.
Kaleidograaf heeft zich aangesloten bij STEK om de doodsimpele reden
dat ook STEK ervan overtuigd is dat op de werkvloer
nog vele kansen gemist worden.
Met de werkvloer bedoel ik ouders en kinderen. Burgers.
We zijn ons aan het ontwikkelen volgens een wegkijksysteem.
Een systeem dat een beetje werkt volgens de logica:
wat je niet ziet bestaat niet.
Maar wel gezamenlijk klagen, als er weer ontspoorde jong volwassenen rondlopen.
Jong volwassenen die zich nergens aan schijnen te storen.
Die jong volwassenen die dan het verwijt krijgen dat ze geen
verantwoordelijkheidsgevoel of medeleven hebben met anderen.
Maar ja, als wij ze niet hebben willen zien in hun jeugd...
Als wij ons bedienen van de uitspraak: wir habes es nicht gewusst...
Wat willen wij hen dan kwalijk nemen?

It takes a village to raise a child.
Er is wel gereedschap om dit te voorkomen.
Er is gereedschap om die kinderen wel aan de praat te krijgen.
Op tijd.
Op het moment dat ze nog op school zitten.
Overlevers komen dichtbij, daar waar anderen afstand houden.
Overlevers zijn in staat de taboe te doorbreken zonder verwijt.
Overlevers kunnen voorlichten en die olievlek worden.
Dat estafettestokje doorgeven.
Het Albedacollege is hier een geweldig voorbeeld van.
Naar aanleiding van voorlichting door STEK zijn zij andere scholen
gaan benaderen met het onderwerp estafettemars.
De jongeren zelf dus.
En wederom klassen waar verdriet bovenkwam.
Bespreekbaar werd. Begrip.
Door leraren en medeleerlingen.
Jongeren, die wel het belang inzien en het stokje doorgeven.
De olievlek doen uitlopen.

It takes a city to raise a child.
Elk jaar breidt STEK uit met een andere stad op 19 november
om lichtjes te laten bijleggen door kinderen bij een monument.
Om kinderen in Nederland, die het nu moeilijk hebben, te laten weten
dat we ze niet vergeten zijn.
Het onderwerp bespreekbaar te maken door voorlichtingen te kunnen geven op scholen.
Taboe doorbreken. Bij de ouders van de toekomst.
Voorlichting in het onderwijs, bereikbaar voor iedereen,
is pas haalbaar als de overheid dit steunt.
De overheid tekende de kinderrechten met alle beloftes die erbij horen.
Er is nu gereedschap om ze te herkennen,
kinderen die het moeilijk hebben.
Er is gereedschap om die taboe te doorbreken
en het onderwerp bespreekbaar te maken.
Laten we ons er allemaal hard voor maken en niet wegkijken.

It takes a village to raise a child.

Ik was 6 jaar.
De buurman voerde met mij de eendjes en leerde mij pijpen.
Het lijkt grof taalgebruik, maar het moeten ondergaan voor mij toen,
als zesjarig meisje, was vele malen groffer.
En ik hou het eigenlijk nog netjes met mijn details.
Probeer eens anders te kijken als je weer eens een zesjarige
voorbij ziet schuiven op straat.

Het gebeurt niet alleen in een andere stad.
Op een andere school.
In een andere straat.

Ik vecht voor kinderen zoals ik ooit was.
Laten we ze asjeblieft niet in de steek laten.
Laten we ze gaan zien.
Leer ze zien door onze ogen.
Ze willen gezien worden.
Licht ze in over de kinderrechten.

Geef ze het recht op onderwijs over de kinderrechten.

Het zijn maar kinderen.
En velen zijn gewoon doodsbang.

It takes a village to raise a child.

Martine Rademaker 19 november 2009